ગામડાનો ડોહો
બપોરના બેનાં ગાળામાં ૬૨ વર્ષનો ડોહો ટ્રેક્ટરની ટ્રોલી ઉપર ચડીને સરસ મજાનું કડબનું મોટું ખડકે છે. એ પણ ૪૫ થી ૫૦ ડિગ્રી તાપમાનમાં,બાકી તો બધા બાના છે, કામ નહી કરવાના અને તાપ, તડકો અને લૂ લાગવાના. ખેડુતની નોકરી ૨૪ કલાકની હોય છે. એ સુતો પણ જાગતી આંખે જ હોય છે. એને એ.સી. નહી પણ લીંમડાની ટાઢી છાંયડીની જરૂર હોય છે. એ માણસે ૧.૫ રૂપિયાથી દાડીની શરૂઆત કરેલી અને આજે ૫૦૦ રૂપિયા સુધીની એક દિવસની દાડી કરી લે છે. ૬૨ વર્ષમાં એને બદલાતી જીવનશૈલી જોઈ છે. ભુખ અને તરસ એને વેઠી છે. તાપ અને તડકો એને સહન કર્યો છે. મોંઘવારી એને જોયેલી છે. ગરીબાઈ એને જોયેલી છે. સવારે ઉઠવા માટે એને એલાર્મની જરુર પડતી નથી. સમયસર ઉઠી જાય છે અને સમયસર સુઈ જાય છે, માટે તેનું જીવન લાંબું છે.
એ પરસેવે નાઈ લે છે. બાજરાના રોટલા સાથે ડુંગળીથી કામ ચલાવી લે છે. ના એને ચુંટણીમાં રસ છે, ના એને સત્તામાં, બસ સુખી જીવન સંસાર જીવવામાં રસ છે. એનામાં સમજદારી ઓછી અને ઈમાનદારી વધારે છે.
By A.M. Kamejaleeya
ટિપ્પણીઓ નથી:
ટિપ્પણી પોસ્ટ કરો