ઘડીક તમે ઉભા રહો તો એક બે વાત કહેવી છે,
મળો જો તમે મને, તો મીઠપની મજા લેવી છે.
યુવાનીમાં હવે ઘડીવાર પણ જીરવાય એવું નથી,
મળે જો આલીગન આપનું, તો સમાય જવું છે.
અંધકારમાં એકાંત, અંગ મારું હવે કોરી ખાય છે,
વેદના વહાવી આંખથી હવે શયનખંડ ભીંજાય છે.
તન તડપે, મન છલકે, આ રોગની ઔષધ લેવી છે,
મળે કોઈ તબીબ એવા, તો હવે ઉંઘની દવા લેવી છે.
વર્ષો વીતી ગયાં "અખિલ", તે છેલ્લી મુલાકાતના,
પરદેશી થઈ ગયા કે શું ?, અમે નથી રહ્યાં ખુદનાં.
— સંગીઅખિલ "સંગ"
ટિપ્પણીઓ નથી:
ટિપ્પણી પોસ્ટ કરો